Na een eerder overwonnen depressie, maakte Inge een flinke terugval mee. Ze werd zelfs geconfronteerd met een manische episode, waardoor haar zelfvertrouwen een knauw kreeg. Met de ondersteuning van trajectcoach Femke, wilde ze per se opnieuw uit het dal omhoogklimmen om weer mee te doen in de samenleving.
Inge had in haar jongere jaren vaker last van depressies. Die leek ze aardig onder controle te hebben en inmiddels had ze een betaalde baan. “Tot het moment dat ze een jaar of 5 geleden een terugval kreeg”, vertelt Femke. “Door een depressie raakte ze haar baan kwijt. Ze trok zich thuis terug en zelfs haar betrokken familie en vrienden hield ze op afstand. De zin in het leven was er niet meer. Ze kwam tot stilstand.”
Van dagbesteding naar betaalde baan
Inge kwam in aanmerking voor ondersteuning vanuit de Wmo. Bij ZorgSamen MVS was het een collega van Femke die haar de eerste jaren begeleidde. “Mijn voorganger zocht passende dagbesteding voor haar”, vertelt Femke. “Toen dat goed ging, switchte ze naar een andere dagbesteding, met wat meer uitdaging. En niet veel later ging Inge vrijwilligerswerk doen, als activiteitenbegeleider voor mensen met een verstandelijke beperking. Ook daarin ontwikkelde ze zich goed. Zo goed zelfs, dat ze een betaalde baan kreeg aangeboden. Mijn collega heeft veel met haar gesproken of ze daaraan toe was. Uiteindelijk besloot ze ervoor te gaan.”
Zieker dan gedacht
Helaas pakte het niet goed uit. Inge kreeg weer een terugslag. Deze keer in de vorm van een manische episode. Femke: “Waarschijnlijk door de druk en de verantwoordelijkheid die ze voelde van het werk. Haar zelfvertrouwen had natuurlijk al een deuk opgelopen door haar eerdere ontslag.” Ze kwam weer thuis te zitten met het gevoel alles kwijt te zijn. Opnieuw werd Inge depressief. “Ze heeft lang geworsteld met de diagnose ‘manisch’. Haar conclusie was dat ze zieker was dan ze dacht.”
Stoer
Femke omschrijft haar cliënt als een krachtige intelligente vrouw die haar depressie per se weer te boven wilde komen. Opnieuw begon ze met dagbesteding om daarna vrijwilligerswerk te gaan doen. “Ze is daar gaan bewegen met mensen met een verstandelijke beperking; iets wat haar goed lag. Daarnaast is Inge ontzettend creatief. Ze schreef zich in als ondernemer en is creatieve workshops gaan geven, zoals sieraden maken. Dat was heel stoer van haar”, vindt Femke.
Nog niet klaar
Inmiddels was Femke officieel trajectcoach Inge. Ze kenden elkaar al van de dagbesteding. “Daardoor klikte het meteen. Ik wist ook dat ze al mooie stappen had gemaakt, maar nog niet klaar was. Ze vond het belangrijk om weer echt aan het werk te gaan en mee te doen in de samenleving. Dat geeft erkenning. Tegelijk vond ze dat ook spannend, vanwege haar dips in het verleden.” Femke en Inge hebben samen doelen gesteld en de stappen besproken om deze te bereiken. “We hebben daarbij goed gekeken naar haar kwaliteiten, wat ze wil leren en wie zij is los van haar diagnose. Daarnaast hebben we samen gewerkt aan het omgaan met verantwoordelijkheid en verwachtingen. Want daar ging het meestal mis.”
Droom waarmaken
Het gaat nu goed met Inge, hoewel ze gevoelig blijft voor depressies. “Mede dankzij onze begeleiding en behandeling weet ze nu wel wat ze daaraan kan doen én wie ze om hulp kan vragen. En ze blijft op haar hoede voor een nieuwe manische episode.” Sinds kort is Femke geen trajectcoach meer van Inge. “Ze zat er zo positief in, dat het tijd werd om serieus en intensief op zoek te gaan naar een passende baan. Dat is een ander traject, waarbij ze begeleid wordt door het UWV. Het is de volgende stap om haar droom waar te maken, en dat is: gewoon weer lekker aan het werk. Nou, dat lijkt mij zeker haalbaar.”
Femke’s cliënt wil graag anoniem blijven. In haar ervaringsverhaal heeft zij daarom een andere naam gekregen.